Benieuwd in welke richting ik denk? Lees dan Melk, aarde en geboorte. Een klein essay: waar begint een begin? 4 okt 2026. En Melk, geboortelijkheid en de drempel van het lichaam. Over het geboren worden. 11 okt 2026
Melk, aarde en geboorte.
Opgekruld ligt ze op mij, zeven maanden oud. Ik hoor haar zorgvuldig ademhalen. In diepe rust tegen mijn ontblote lichaam. Het is 19.00 uur. In de verte hoor ik mijn zevenjarige discussiëren met zijn vader, die ondertussen de tafel opruimt.
Ze heeft me volledig gekaapt.
Neusje dicht tegen mijn borsten aan. Druppels melk die nog rollen. Op de een of andere manier is het goed zo. Samen geboren.
Lijf aan lijf
Ik dacht altijd dat geboren worden een moment was: een mens komt ter wereld, eerst ben je er niet, daarna wel. Geboren.
Maar sinds zij er is, ben ik dat minder vanzelfsprekend gaan vinden. Want wanneer word je eigenlijk geboren? Bij de eerste ademhaling? Wanneer de navelstreng wordt doorgeknipt? Wanneer het lichaam van moeder en kind voor het eerst van elkaar gescheiden is? Of moet ik anders denken?
Zeven maanden geleden werd zij uit mijn lichaam geboren. Maar ik heb niet het gevoel dat het daarmee klaar was. Ze was al eerder in mij geboren en [… Lees hier verder].
Melk, geboortelijkheid en de drempel van het lichaam.
Met gulzige halen drinkt ze een weg door mijn lichaam. Mijn lichaam voelt gespannen, vermoeid, uitgeput. De melk vloeit, mijn keel is droog. Met mijn denken wil ik de hemel bestormen: er razen allerlei ideeën door mijn lijf, plannen dringen zich op en allerlei alledaagse taken liggen akelig geduldig te wachten.
Het is stil om mij heen. Heel stil. Ik hoor de wind en de regen. ‘Dat is lang geleden,’ bedenk ik me. Maar is het lang geleden dat ik de wind en de regen bewust heb gehoord, of is het werkelijk lang geleden dat ze zich lieten horen?
Ik wil even niet geboren worden. Op 4 oktober schreef ik dat geboren worden iets is waar je midden in staat, en dat dat goed is. Maar vandaag kan ik die zinnen alleen maar denken en eindeloos herhalen. Alsof ze zich tegen mij keren. Niet alleen de inmiddels 8 maanden oude baby is geboren, maar wij zijn geboren, zo schreef ik toen. Maar waar blijf ik?
Ik wil gewoon even mezelf zijn. Dat vastgeklonken lijfje objectiveren. Heel even. Zij object, ik subject. Netjes afgebakend. Gescheiden. Duidelijk. Een geordende orde [… Lees hier verder].